Kalendarium dziejów miasta Żerkowa

650–400 r. p.n.e.

– Najstarsze ślady osadnictwa należące do kultury łużyckiej okresu halsztackiego, odkryte około 2 km na południe od miasta.

ok. 500 r. p.n.e.

– Początki grodziska obronnego leżącego około 2 km na południe od miasta. We wczesnym średniowieczu spełniało ono funkcje opola chronionego przez zakole Lutyni oraz podwójną linię wałów i rowów. U podnóża grodu powstało podgrodzie z pierwotnym targiem. Gród ten zwany był w średniowiecznych dokumentach Ostrowem pod Wilkowyją, będącym centrum kasztelanii wilkowyjskiej powstałej w latach 1207–1211.

I–IV w.

– Zasiedlenie okolic miasta w okresie rzymskim potwierdzone odkrytym w pobliżu dawnej cegielni grobem ciałopalnym z II w. Analiza znalezisk archeologicznych pozwala umiejscowić Żerków na ówczesnym szlaku bursztynowym Prosna – Gopło – Bałtyk.

ok. XII w.

– Częste wylewy Lutyni spowodowały z czasem wyludnienie podgrodzia ostrowskiego. Dawni mieszkańcy przenosili się na wyżej położone tereny niedaleko dawnej cegielni w Żerkowie. Nowa osada stopniowo przesuwała sie ku północy, na teren obecnego miejsca położenia miasta.

1257 r.

– Pierwsza wzmianka o Żerkowie pochodząca z przywileju datowanego na dzień 30 listopada 1257 r., w którym książę wielkopolski Bolesław Pobożny przekazał wieś Zirchowo, wraz z 14 innymi miejscowościami, Jankowi Zarembie.

1283 r.

– 2 października 1283 r., książę wielkopolski Przemysł II wydał dokument, w którym wymieniał Żerków (Syrkowe) jako miasto, które wraz z innymi miejscowościami zostało podległe jurysdykcji kaliskiej. Data wydania tego dokumentu traktowana jest jako data uzyskania przez Żerków praw miejskich. – Rozkwit miasta wynikający z faktu położenia Żerkowa na szlaku handlowym, tzw. „starej drodze” wrocławsko -toruńskiej.

XIII w.

– Wybudowany został pierwszy drewniany kościół w mieście, pod wezwaniem św. Mikołaja.

1350–1380 r.

– Miasto posiadało komorę celną, wzmiankowaną w toruńskim spisie komór celnych i taryf.

1372 r.

– W dokumencie z 10 lipca 1372 r. jako właściciel Żerkowa wymieniany był Wawrzyniec Zaremba. Powiększył on majętności żerkowskie poprzez zakup od swych braci Landwera i Marcina trzech wiosek: Radlina, Kątów i Grodziszcza. ok. 1375 r. – Właścicielem miasta był syn Wawrzyńca Zaremby – Andrzej Zaremba z Żerkowa.

1383 r.

– Latem, w trakcie wojny Grzymalitów z Nałęczami, Żerków został spalony wraz z kościołem św. Mikołaja i grodem kasztelańskim nad Lutynią. Był to odwet za wystawienie przeciwko stronnikowi Grzymalitów, Domaratowi z Pierzchna, oddziału kopijników, na czele których pośpieszył na pomoc Świdwie z Szamotuł.

1386 r.

– Królowa Jadwiga wydała przywilej dla Żerkowa, na mocy którego miał być odbudowany, a jego właściciela zobowiązano do pomocy mieszkańcom w pracach nad renowacją miasta i kościoła. Zaowocowało to szybkim podniesieniem Żerkowa ze zniszczeń wojennych. – Dobra żerkowskie powiększyły się o wsie Majkowo i Ostrowo, będące pozostałościami po upadłej kasztelanii ostrowskiej.

1388 r.

– Na miejscu nieistniejącej kaplicy grodowej wzniesiono drewniany kościół pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa Męczennika. – Przy kościele św. Stanisława BM powstał cmentarz katolicki użytkowany do lat 30 XIX w.

1390 r.

– Właścicielką Żerkowa była Małgorzata, wdowa po Andrzeju Zarembie, wraz z synem Janem. W latach 1390–1398 toczyła ona wiele sporów z sąsiadami, m.in. z kasztelanem nakielskim Maciejem Kotem z Dębna. – Biskup poznański Dobrogost Nowodworski dokonał konsekracji kościoła św. Stanisława BM.

ok. 1399 r.

– Właścicielem miasta był Janusz Furman, który je zakupił lub otrzymał jako wiano od żony pochodzącej prawdopodobnie z rodu Zarembów.

XIV w.

– Żerków dotknęła epidemia dżumy, zabijając wielu mieszkańców. – W okolicy miasta powstał cmentarz żydowski będący jedną z najstarszych nekropolii żydowskich w Polsce.

ok. 1401 r.

– Współwłaścicielem dóbr żerkowskich był brat Janusza Furmana - Maciej Kot z Dębna. Uposażył on kościół św. Stanisława dziesięciną snopową.

1404 r.

– Funkcję proboszcza w kościele św. Stanisława BM pełnił ks. Wawrzyniec.

1418 r.

– Zmarł właściciel Żerkowa Janusz Furman.

1419 r.

– Na podstawie dokumentu z 14 grudnia 1419 r. kościół św. Stanisława BM wzbogacił się o dwa ołtarze Najświętszej Marii Panny i św. Magdaleny, które uposażyła Małgorzata. Urząd proboszcza sprawował wtedy ks. Andrzej.

1432–1437 r.

– W dokumentach wzmiankowany był kanonik poznański Andrzej z Żerkowa. – Miasto wchodziło w skład powiatu pyzdrskiego.

1437 r.

– Źródła odnotowują Jadwigę, wdowę po Januszu Furmanie.

1439 r.

– Tuż przed swoją śmiercią Jadwiga sporządziła testament datowany na dzień 12 sierpnia 1439 r., dzieląc dobra żerkowskie na siedem części pomiędzy swe dzieci. – Jeden z dziedziców, Filip z Żerkowa, zapisał 2 marki czynszu z Morawina dla kościoła św. Stanisława BM. Źródła wspominają o nim ponownie w 1449 i 1460 r.

1465 r.

– Śmierć Filipa z Żerkowa. Jego syn Jan Mikołaj Piotr z Żerkowa i Witaszyc, wzmiankowany był w dokumentach z 1469 r. pocz. XVI w.

– Żerków tworzył jedną majętność z pobliskim Dębnem. – Syn kasztelana poznańskiego Tomasza Kota z Żerkowa, Mikołaj Kot, poślubił Jadwigę Mościównę z Koźmina i przeniósł się do jej dóbr na Rusi Czerwonej, przyjmując nazwisko Rzeszowski.

1510 r.

– Żerków liczył 10,5 łanów osiadłych i 5 pustych (ok. 260 ha). 2 puste łany uprawiali kmiecie, a 2 inne właściciele miasta. W mieście były 3 młyny, z których 1 stał pusty, folwark i 5 sadzawek.

1517 r.

– W maju część majątku żerkowskiego z Witaszycami, Słupią i fragmentem Łuszczanowa nabył, z rąk wnuków Mikołaja Kota (Rzeszowskiego) – Piotra i Jana Rzeszowskich, wojewoda sieradzki Jarosław Łaski.

1524 r.

– 18 listopada część dobór z Lisewem (Lisowem) i Łuszczanowem zakupił kasztelan śremski Andrzej Górka-Roszkowski.

1539 r.

– Andrzej Górka-Roszkowski nabył pozostałą część Żerkowa należącą do wnuków Mikołaja Kota (Rzeszowskiego) – Mikołaja i Jana. – Nowy właściciel miasta, będący luteraninem, odebrał katolikom kościół św. Mikołaja i przekształcił go w zbór, do którego sprowadził pastora ewangelickiego.

1550 r.

– 12 czerwca Andrzej Górka-Roszkowski zagwarantował garncarzom ich dotychczasowe prawa i statuty cechowe. II poł. XVI w. – Funkcję proboszcza parafii św. Stanisława BM pełnił ks. Maciej Poznański.

1564 r.

– Pożar zniszczył dużą część miasta, oszczędzając tylko kościół św. Mikołaja i dzielnicę żydowską. Dzięki staraniom właściciela, znaczna część Żerkowa, została szybko odbudowana ze zniszczeń.

1565 r.

– Następca Andrzeja, jego syn Jan Górka-Roszkowski zatwierdził wszystkie przywileje, a także statuty cechów: garncarskiego, szewskiego i piwowarskiego. Nadał też miastu herb Łodzia, będący jego herbem rodowym, nad którym umieścił sześciopromienną gwiazdę.

1574 r.

– 27 stycznia podjęto śniadaniem przejeżdżającego przez Żerków króla-elekta Henryka Walezego, jadącego na koronację do Krakowa.

1578 r.

– Miasto liczyło około 400 osób mieszkających w 95 domach

1599 r.

– Syn Jana Górki-Roszkowskiego – Jan odkupił od swego starszego brata Andrzeja część dóbr żerkowskich, gdy ten udał się na Ruś Czerwoną do majątku swojej żony.

1600 r.

– W parafii św. Stanisława BM miała miejsce wizytacja, którą przeprowadził archidiakon śremski Kasper Happ. pocz. XVII w. – Właściciele Żerkowa nawrócili sie na katolicyzm. Katolikom oddano kościół św. Mikołaja, afiliują go jednocześnie pod zarząd parafii św. Stanisława BM. – Miasto wzbogaciło sie o szkołę, wzmiankowaną w 1610 r. i 1683 r.

1605 r.

– Jan Górka-Roszkowski odnowił utracony w pożarze, przywilej dla miejscowych piwowarów.

1606 r.

– Jan Górka-Roszkowski utworzył bractwo św. Anny.

ok. 1610 r.

– Andrzej Górka-Roszkowski wybudował kaplicę Roszkowskich przy kościele św. Stanisława BM. – Ponowna wizytacja w parafii św. Stanisława BM, przeprowadzona prawdopodobnie znów przez ks. Kaspra Happa.

1613 r.

– 28 października podczas polowania zginął Jan Górka-Roszkowski. Po jego bezdzietnej śmierci dobra żerkowskie przejął jego brat Andrzej.

1615 r.

– 25 stycznia podczas pościgu za złodziejką, zginął Andrzej Górka-Roszkowski.

ok. 1618 r.

– Córka Andrzeja Górki-Roszkowskiego, Barbara Ostrorożyna, sprzedała domenę żerkowską Hieronimowi Radomickiemu. Nowy właściciel zatwierdził miastu wszystkie przywileje oraz wybudował szpital dla ubogich, dla którego przeznaczył fundusz na utrzymanie 15 pensjonariuszy.

1623 r.

– Hieronim Radomicki gościł u siebie króla Zygmunta III Wazę wraz z królewiczem Władysławem.

1636 r.

– Właściciel Żerkowa ufundował w kościele św. Stanisława BM dzwon i nabożeństwo do Najświętszej Marii Panny. Wspierał też finansowo bractwo św. Anny.

1640 r.

– Funkcję proboszcza parafii św. Stanisława BM pełnił ks. Jędrzej Tylski.

1647 r.

– Proboszczem parafii św. Stanisława BM, aż do roku 1708, był ks. Aleksander Władysław Kuniński.

1652 r.

– 30 marca zmarł Hieronim Radomicki, a właścicielem Żerkowa został jego syn, Kazimierz Władysław.

1660 r.

– Kazimierz Władysław Radomicki wydał nowe rozporządzenie dotyczące wyboru burmistrza ograniczające kompetencje rady.

1669 r.

– 2 sierpnia właściciel miasta ogłosił przywilej dla cechu szewskiego.

1672 r. ; 1680 r.; 1683 r.

– 27 lutego w parafii św. Stanisława BM przeprowadził wizytację archidiakon śremski Ignacy Jacek Gniński. Kolejne wizytacje odbyły się w 1680 i 1683 r.

1679 r.

– 1 stycznia Kazimierz Władysław Radomicki ustanowił tzw. cech pospolity, składający się z szewców, garncarzy i młynarzy, nadając mu wiele przywilejów.

1685 r.

– Wizytacja parafii św. Stanisława BM, której dokonał biskup sufragan poznański Hieronim Wierzbowski.

1689 r.

– 12 maja zmarł Kazimierz Władysław Radomicki, zostawiając Żerków w rękach syna Macieja.

1690 r.

– Maciej Radomicki wzniósł okazałą rezydencję z przylegającym do niej tarasowym ogrodem włoskim na planie orła.

1698 r.

– 12 czerwca król August II zatwierdził statut tutejszego bractwa kurkowego, powstałego z inicjatywy właściciela miasta.

1699 r.

– Maciej Radomicki odbudował spalony szpital dla ubogich, a na jego utrzymanie przeznaczył wiatrak i rolę przy drodze do Pawłowic.

1702 r.

– 9 lipca od uderzenia pioruna spłonęło 9 domów.

1703 r.

– Żerków był okupowany przez wojska szwedzkie.

1708 r.

– Miasto nawiedziła epidemia cholery, trwająca od kwietnia do grudnia. Ocalała ludność schroniła sie w pobliskim lesie zwanym Kaczorowo. Ofiary epidemii grzebano na podwórzu plebanii i w poblisim Lisewie. Jako votum wdzięczności za ocalenie wzniesiono kaplicę św. Krzyża. – Funkcję proboszcza przy kościele św. Stanisława BM sprawował ks. Józef Hieronim Horlemes.

1710-1718 r.

– Maciej Radomicki ufundował barokowy kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika wg projektu Jana Catenazziego ozdobiony freskami wykonanymi przez franciszkanina Adama Swacha. Przy świątyni postawił nową wikarię oraz rozbudował i odremontował przykościelny kompleks mieszkalno –gospodarczy. W tym okresie dobudował też do swojej rezydencji bramę wjazdową z herbem rodu w tympanonie.

1719 r.

– Obowiązki proboszcza w parafii św. Stanisława BM objął ks. Jakub Jan Nepomucen Kaczymski.

1722 r.

– 15 kwietnia odbyła się wizytacja parafii żerkowskiej przeprowadzona przez: ks. Władysława Walknowskiego, kanonika katedry poznańskiej Michała Wyssogota-Zakrzewskiego, ks. Franciszka Omańskiego i ks. Jacka Krymskiego.

1723 r.

– 1 czerwca umarł Maciej Radomicki. Wraz z jego śmiercią wygasła męska linia Radomickach, a Żerków poprzez małżeństwo córki Macieja – Katarzyny z Jerzym Felicjanem Sapiehą, przeszedł w posiadanie Sapiehów. – Dobra żerkowskie obejmowały Żerków, Bieździadów, Dębno i Śmiełów.

1726 r.

– 2 lutego miała miejsce wizytacja parafii św. Stanisława BM przeprowadzona przez kanonika katedry poznańskiej Franciszka Libowicza.

ok. 1738 r.

– Urząd burmistrza Żerkowa pełnił Aleksander Jezierski.

1739 r.

– Zmarł proboszcz parafii św. Stanisława ks. Kaczymski. Po jego śmierci przez trzy lata probostwo miało kilku zarządców. Dwa miesiące przebywał tu konsystorz biskupi ks. Trzciński. Po nim aż do 1740 r. rezydował ks. Józefat Jurecki z którym, jako substytut, parafią zarządzał ks. Wawrzyniec Obierski, a później komendarz ks. Antoni Oliński.

1741 r.

– 24 lipca parafię św. Stanisława objął ks. Marcin Pląskowski.

1742 r.

– Zmarł Jerzy Sapieha, pozostawiając miasto swojej córce Mariannie, zamężnej z Ignacym Koźmińskim.

1744 r.

– 26 listopada parafię św. Stanisława BM wizytował archidiakon śremski Franciszek Woliński.

1746 r.

– 24 marca zmarł proboszcz Pląskowski. Od kwietnia do września, parafią kierował pleban lgowski Piotr Pilski, a po nim urząd ten pełnił ks. Paweł z Koszut Pierzchliński.

1748 r.

– Marianna i Ignacy Koźmińscy oddali dobra żerkowskie w dzierżawę chorążemu Rzeczypospolitej Wojciechowi Miaskowskiemu. Od tego też mniej więcej czasu właściciele Żerkowa żyli w separacji.

1760 r.

– 23 marca, za zgodą biskupa poznańskiego, proboszcz Pierzchliński pogrzebał na cmentarzu przykościelnym zwłoki przeniesione z kościoła. – 30 grudnia, po śmierci swego męża Ignacego Koźmińskiego, Marianna poślubiła wojewodę brzesko-kujawskiego Ludwika Lubrańca Dąmbskiego. Zamieszkali wspólnie w Żerkowie, prowadząc bardzo wystawne życie.

1765 r.

– Wikariuszem tutejszej parafii został ks. Łukasz Jezierski. – W mieście wyszło rozporządzenie, na mocy którego tutejsi Żydzi zobowiązani byli płacić 152 złote polskie pogłównego.

1766 r.

– 2 listopada skradziono z kościoła św. Stanisława BM wszystkie srebrne naczynia. Podejrzenie padło na tutejszych Żydów, którym nakazano zapłacenie określonej ilości grzywien srebra.

1767 r.

– Właściciele miasta Marianna i Ludwik Dąmbscy zakupili we Wrocławiu nowe srebra dla kościoła św. Stanisława BM.

1772 r.

– 23 września miasto ogarnął pożar, który pochłonął 54 domy, austerię, 8 domów żydowskich i synagogę. Zniszczeniu uległy też wszystkie akta miejskie, w tym i przywileje cechowe. Ogromne straty w pożarze poniósł kościół św. Mikołaja, który spalił się doszczętnie wraz z wikaryjką. Odbudowa miasta po pożarze przebiegała bardzo wolno z uwagi na ogólną stagnację gospodarczą ówczesnej Polski.

1773 r.

– Zakończono odbudowę kościoła św. Mikołaja. Pracami kierował wikariusz ks. Łukasz Jezierski, przy wsparciu Marianny Dąmbskiej oraz parafian.

1774 r.

– Na początku listopada odbudowany kościół św. Mikołaja poświęcił poznański scholastyk katedralny Antoni Miaskowski.

1776 r.

– 17 października tutejsze probostwo wizytował koadiutor archidiakona śremskiego, ks. Józef Rogaliński ze Zwonowa.

1777 r.

– 30 stycznia zmarł proboszcz parafii św. Stanisława BM ks. Pierzchliński, a na jego miejsce 14 marca przybył ks. Łukasz Jezierski, którego na urząd wprowadzono 8 maja tegoż roku.

1779 r.

– 14 sierpnia Ludwik i Marianna Dąmbscy potwierdzili przywilej cechu garncarzy.

1782 r.

– 27 lutego zmarł mąż Marianny – Ludwik Dąmbski, po jego śmierci Marianna przeniosła się do Wschowy, której była starościną.

1783 r.

– Między 22 kwietnia a 14 maja odbyły się w parafii św. Stanisława BM misje prowadzone przez O.O. Reformatorów. W czasie ich trwania przeniesiono część zwłok znajdujących się w świątyni na cmentarz przykościelny.

1793 r.

– W Żerkowie mieszkało 349 osób w 57 domach. Wokół miasta stało 16 stodół, 5 wiatraków i 3 młyny wodne. – W styczniu miasto zajęły oddziały pruskie pod dowództwem gen. Möllendorfa. Od czasu przejęcia władzy przez władze pruskie zaczęła wzrastać liczba protestantów.

1794 r.

– 28 maja zmarła Marianna, wdowa po Ludwiku Dąmbskim, a dobra żerkowskie odziedziczyła jej córka z pierwszego małżeństwa – Ludwika Teresa Katarzyna.

XVIII/ XIX w.

– Wzniesiono murowany budynek poczty konnej wraz ze stajnią.

1802 r.

– Po dwóch nieudanych małżeństwach bezdzietna Ludwika Gorzeńska zapisała w testamencie, datowanym na 13 marca, swe dobra krewnym Józefowi i Hieronimowi Jaraczewskim.

1805 r.

– 2 października właścicielka miasta napisała aneks do testamentu, w którym uposażyła kościół św. Stanisława BM i kościół w Bieździadowie.

1806 r.

– 13 listopada starszeństwo miasta podjęło obiadem goszczącego w Żerkowie Ludwika Mikołaja Davout, marszałka wojsk napoleońskich.

1808 r.

– 15 marca zmarł proboszcz Jezierski. – 20 marca zmarła Ludwika Gorzeńska. – 27 kwietnia probostwo żerkowskie przejął ks. Jan Nepomucen Michniewicz, wprowadzony na urząd 8 maja. Sfinansował on remont zaniedbanego probostwa, zagospodarowując otoczenie świątyni i plebani. – Nowy właściciel dóbr żerkowskich - Józef Jaraczewski, sprzedał je w dniu 3 października hrabiemu Joachimowi Carlowi Maltzahn z Milicza. Jednak na skutek wojny z Austrią kontrakt ten nie doszedł do skutku.

1809 r.

– Żerków liczył 700 mieszkańców.

1810 r.

– 14 września wizytacji parafii św. Stanisława BM dokonał biskup poznański Tymoteusz Gorzeński, bierzmując przy okazji 400 osób.

1811 r.

– Populacja miasta wynosiła 714 osób, mieszkających w113 domach. – 11 września dekretem biskupim do parafii żerkowskiej wcielono podupadłą parafię bieździadowską.

1812 r.

– 3 marca majętności żerkowskie zakupił Michał Mycielski. W skład tych dóbr wchodziły: Żerków, Żółków – pałac, Żółków – wieś, Dębno, Bieździadów z folwarkami Wygodą i Góry, Chrzan, Pawłowice z częścią Stęgoszy, Lisew, Kamień, Klichów z folwarkiem Bogiel i Ludwinów, Lubinia Mała, Sucha, Olędry Sieroszewskie i okoliczne lasy.

1813 r.

– 11 czerwca proboszcz Michniewicz przeprowadził ekshumację zwłok z podziemi kościoła św. Stanisława BM na cmentarz przykościelny. – Proboszcz Michniewicz wytoczył proces Michałowi Mycielskiemu o należne środki, przepisane przez Ludwikę Gorzeńską z przeznaczeniem na potrzeby kościoła. Sprawa zakończyła się wyrokiem korzystnym dla parafii.

1815 r.

– 1 maja zmarł Michał Mycielski. Cały zarząd włości żerkowskich spadł na wdowę po nim Elżbietę. Nowa właścicielka przeprowadziła remont pałacu żerkowskiego. Zmieniono okalający pałac ogród włoski w park w stylu krajobrazowym. Wybudowane zostały dworki dla zarządców w Żółkowie i Pawłowicach oraz przeprowadzono remonty w obu żerkowskich kościołach.

1816 r.

– Miasto liczyło 714 mieszkańców.

1817 r.

– Władze pruskie wprowadziły nowy podział administracyjny w efekcie którego, Żerków znalazł się w powiecie wrzesińskim.

1820 r.

– Elżbieta Mycielska przekazała należne parafii środki, o które toczył się proces sądowy. – Powstał nowy cmentarz parafialny ulokowany w pobliżu dawnego cmentarza cholerycznego.

1822 r.

– 23 listopada proboszcz Michniewicz przeprowadził ponowną ekshumację zwłok złożonych w kościele, przenosząc na przykościelny cmentarz zwłoki Roszkowskich, Radomickich i Ludwiki Gorzeńskiej.

1828 r.

– Elżbieta Mycielska ufundowała neogotycką dzwonnicę przy kościele św. Stanisława BM w miejsce dawnej, dzwonnicy drewnianej. – Przebudowano kaplicę św. Krzyża.

1831 r.

– Zmarł syn Elżbiety Mycielskiej – Franciszek, a wkrótce po nim jego brat Alfred. – 10 sierpnia w żerkowski pałac uderzył piorun wywołując pożar. Gmach dopalał się przez dwa tygodnie. – W połowie sierpnia miasto odwiedził Adam Mickiewicz, goszczący w pobliskim Śmiełowie. – Żerków wraz z okolicą zajęło wojsko pruskie. Była to reakcja władz na informacje o przerzucie tędy broni, ochotników i żywności dla walczących w powstaniu listopadowym.

1835 r.

– 12 lipca zmarł proboszcz Michniewicz. Administrowanie parafią powierzono tutejszemu wikariuszowi Lambertowi Bentkowskiemu.

1837 r.

– Żerków liczył 1.367 mieszkańców i 120 domów.

1839 r.

– Właścicielka Żerkowa sfinansowała pokrycie dachówką zniszczonego dachu kościoła św. Stanisława BM. – Dzięki Elżbiecie Mycielskiej i parafianom uratowano niszczejący kościół św. Mikołaja, który władze pruskie chciały przejąć i zamienić na zbór ewangelicki. – Proboszcz Bentkowski poszerzył cmentarz parafialny oraz ogrodził plebanię.

1842 r.

– W Żerkowie mieszkało 483 osób pochodzenia żydowskiego.

1843 r.

– Żerkowscy Żydzi powołali do życia stowarzyszenie „Bejt Midrasz”, które przetrwało do I wojny światowej. Swoje dokumenty w języku hebrajskim spisywali do 1849 r. – Miasto liczyło 1.420 mieszkańców, wśród nich: 914 katolików, 73 protestantów i 433 Żydów. Zamieszkiwali oni w 146 domach.

1845 r.

– W tym okresie miejscowi ewangelicy związani z gminą w Jarocinie odprawiali swoje nabożeństwa początkowo w wynajętej izbie, a później w sali modlitw żerkowskiego pałacu. Niemcy posiadali w mieście własną, wtedy jeszcze dość skromną bibliotekę, z której korzystał m.in. Heinrich Graetz, niemiecki historyk pochodzenia żydowskiego. Na wykłady zapraszała go miejscowa gmina żydowska.

1846 r.

– Żerków liczył 1585 mieszkańców, w tym: 1188 katolików, 34 protestantów i 463 Żydów.

1847 r.

– 31 stycznia zmarł proboszcz Bentkowski. Jego następcą został dziekan nowomiejski ks. Tomasz Cieśliński, będący jednocześnie proboszczem w Dębnie. Uporządkował dokumenty parafialne i wydzierżawił dobra kościelne. Władza duchowna nie pozwoliła mu jednak sprawować funkcji proboszcza w dwóch parafiach, dlatego 23 grudnia zrzekł się tej funkcji w Żerkowie. Od tego czasu administrował parafią żerkowską, dojeżdżając tu z Dębna, a pomagał mu ks. Maksymilian Władysław Łukaszewicz, będący od 1 czerwca tutejszym wikariuszem. – Przeprowadzony został nowy podział gruntów miejskich.

1848 r.

– W czasie Wiosny Ludów zawiązano w Żerkowie komitet, którego pierwszą decyzją było usunięcie burmistrza i komisarza oraz przejęcie ich funkcji. – 29 kwietnia zebrano oddział pospolitego ruszenia, który udał się do Dębna. Następnego dnia oddziały przeprawiły się przez Wartę i wzięły udział w zwycięskiej bitwie pod Miłosławiem. Po zwycięskim starciu 2 maja powstańcy odnieśli kolejny sukces w bitwie pod Sokołowem. – Do Żerkowa wkroczyło 6 tys. żołnierzy pruskich. – Po klęsce Wiosny Ludów żerkowskich uczestników powstania władze pruskie osądziły za zbiórkę funduszy na utrzymanie wojsk powstańczych oraz za skonfiskowanie Niemcom broni. Skazano ich na zwrot pieniędzy oraz zapłatę za przejętą broń. W uregulowaniu tych należności pomógł powstańcom Gustaw Potworowski z Goli. Wszystkich członków komitetu przetransportowano do twierdzy Poznaniu, a później do Wrześni, skąd uwolniono ich na mocy amnestii ogłoszonej 9 października.

1849 r.

– 16 stycznia zmarła Elżbieta Mycielska. – Parafię żerkowską objął ks. Maksymilian Władysław Łukaszewicz, dotychczasowy wikariusz. Na początek swych rządów w parafii przeprowadził remont znajdującego się w ruinie probostwa oraz dróg prowadzących do kościoła. – Żerków ponownie dotknęła epidemia cholery, która trwała od września do listopada.

1850 r.

– Odnowiono wnętrze kościoła św. Stanisława BM. – Majątek żerkowski po zmarłej matce przejął jej syn Stanisław Mycielski, kupując od rodzeństwa ich części majątku.

1851 r.

– 19 września przybył do Żerkowa arcybiskup Leon Przyłuski, którego przyjmował w swoim pałacu dziedzic Mycielski. Następnego dnia arcybiskup Przyłuski poświęcił kościół św. Stanisława.

1852 r.

– Stanisław Mycielski oddał dobra żerkowskie w dzierżawę: Pawłowice - Nepomucenowi Bojanowskiemu, Żółków - Rapmundowi, a Kamień - Wągrowieckiemu. Gospodarujący w Pawłowicach Bojanowski, siostrzeniec arcybiskupa Przyłuskiego, nie radził sobie z majątkiem, dlatego wkrótce wydzierżawiono go Breuerowi. – Miasto liczyło 1.600 mieszkańców. – Od sierpnia do grudnia nastąpił nawrót epidemii cholery, powodując śmierć 300 osób.

1853 r.

– Wiosną przystąpiono do tworzenia tarasów na pagórku za dzwonnicą kościoła.

1854 r.

– W lipcu odbyły się misje w kościele św. Stanisława BM. – 19 grudnia podpalono odnowiony niedawno przez Mycielskiego folwark w Żółkowie. – W tym okresie odnotowano wzmożony napływ Niemców oraz Żydów do miasta. Stanowili prawie połowę całej liczby mieszkańców.

1856 r.

– 5 lutego w Kamieniu spłonęła kuźnia i dworski gościniec. – 13 lutego spaliły się stodoły w Lisewie. – 18 lutego wybuchł pożar w Żółkowie, gdzie spaliła się stodoła dzierżawcy majątku, a ogień zagroził pobliskiemu probostwu. – 11 marca ponowny pożar w Kamieniu strawił dworską owczarnię dzierżawcy i dwie obory. – 16 marca po raz kolejny wybuchł pożar na folwarku w Żółkowie. Ogień pojawił się w stodole oraz owczarni, a silny wiatr przeniósł płomienie na zabudowania probostwa. – 4 listopada przyjechał do Mycielskiego książę Augustenburg z zamiarem zakupu majętności żerkowskiej, jednak transakcja nie doszła do skutku.

1857 r.

– 22 stycznia spaliła się ostatnia stodoła w Żółkowie. – 9 września podpalono wypełnioną zbożem stodołę miejską w Żerkowie.

1858 r.

– Żerków liczył 1.600 mieszkańców. – Rząd pruski wziął pod opiekę żerkowski szpital chcąc go zamienić na zakład bezwyznaniowy. W rezultacie zabiegów zarządu kościelnego, berlińskie władze nakazały oddanie szpitala tutejszej parafii.

1859 r.

– 18 lutego spłonęło gospodarstwo w Ludwinowie. – Rozpoczęto odbudowę spalonego probostwa, która trwała trzy lata. – 8 sierpnia wybuchł w Żerkowie pożar, który strawił on osiem stodół. – 14 sierpnia kolejny pożar zagroził kościołowi św. Mikołaja.

1860 r.

– 11 września w żerkowskim pałacu odbył się zjazd obywateli z całej wielkopolski. Podczas uczty, w której wzięło udział 800 osób, za udaremnienie prowokacji policyjnej (tzw. spisku Bärensprunga) oddano hołd Władysławowowi Niegolewskiemu,

1861 r.

– W Żerkowie mieszkało 1.557 osób. – Nocą z 13 na 14 sierpnia 1861 r. wybuchł pożar. Płomienie objęły kościół św. Mikołaja, a silny wiatr przenosił płomienie za miasto. Kataklizm strawił 2/3 zabudowań Żerkowa. Po tragedii władze miejskie stworzyły nowy plan zabudowy. Największą stratą było spalenie się kościoła św. Mikołaja. Mimo zbierania środków na odbudowę, nie podjęto w latach późniejszych prac nad restauracją świątyni.

1862 r.

– Na początku lutego Stanisław Mycielski sprzedał dobra Żerkowa i Dębna Żydom: Goetzowi Cohnowi i Rohrowi. – 29 lipca nad miastem przeszła trąba powietrzna. Żywioł zabił dwoje ludzi i zniszczył 1/3 zabudowań – 30 budynków się zawaliło, a 11 zostało uszkodzonych. W celu pomocy poszkodowanym, zawiązano specjalny komitet.

1863 r.

– 28 stycznia w celu obsadzenia pobliskiej granicy z królestwem polskim, gdzie trwało powstanie styczniowe przybył do Żerkowa batalion piechoty pruskiej oraz dwa szwadrony ułanów i dragonów.

1865 r.

– 11 maja dobra żerkowskie zostały sprzedane cesarzowi Wilhelmowi II. – 6 kwietnia Goetz Cohn sprzedał Kamień Władysławowi Broeckerowi. – Po fatalnych zbiorach wybuchła w mieście epidemia. Straty odnotowano głównie wśród zwierząt hodowlanych, padających od źle przygotowanej w tych warunkach paszy.

1866 r.

– Wielkie Księstwo Poznańskie nawiedziła epidemia cholery, dotarłszy jednak do Żerkowa, nie spowodowała zbyt wielu zgonów.

1867 r.

– W Żerkowie mieszkało 1.871 osób.

1869 r.

– Goetz Cohn sprzedał pozostałe swoje włości w Lubini Małej wraz z 616 ha lasu Fischerowi.

1870 r.

– 30 lipca piorun uderzył w krzyż na kościele św. Stanisława BM wywołując pożar dachu. W rezultacie tego zdarzenia władze pruskie nakazały założyć na świątyni piorunochron.

1871 r.

– Miasto liczyło 1.912 osób mieszkających w 160 domach. – 7 listopada nastąpiła nowa parcelacja łąk należących do probostwa. W wyniku przeprowadzonego podziału, parafia utraciła część z nich. Tego samego dnia podpalono owczarnię na probostwie.

1872 r.

– Utworzono chór Towarzystwa Muzycznego „Harmonia”. Był on drugim, po chórze kościelnym, chórem działającym w mieście.

1873 r.

– Żerkowscy akcjonariusze tworzonej linii kolei oleśnicko-gnieźnieńskiej wytoczyli proces przeciwko wytyczonej trasie omijającej Żerków. Nie udało się jednak wywalczyć zmiany szlaku kolejowego. Zasądzono tylko zmianę nazwy dworca w miejscowości Chrzan na „Żerków”. – Susza i słabe zbiory były jedną z przyczyn szerzących się w mieście chorób zarówno wśród ludzi, jak i zwierząt hodowlanych. – W Żerkowie powstał jeden z pierwszych Banków Ludowych. W mieście działał również oddział Towarzystwa Czytelni Ludowych oraz Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”.

1875 r.

– 8 maja piorun uderzył w kościół św. Stanisława BM, rażac cześć stojących przed nim ludzi. Podjęto wtedy decyzję o uzupełnieniu instalacji piorunochronowej na świątyni.

1883 r.

– W Żerkowie powstało Towarzystwo Przemysłowców.

1887 r.

– Decyzją władz pruskich z 6 czerwca Żerków znalazł się w powiecie jarocińskim. – W żydowskiej rodzinie kupieckiej urodził się malarz i grafik Jacob Steinhardt.

1893 r.

– Zmarł proboszcz Łukaszewicz.

1895 r.

– W Żerkowie mieszkało 1.777 osób. Miasto posiadało pocztę z telegrafem i telefonem oraz komisariat obwodowy policji obejmujący całą gminę.

1899 r.

– W Żerkowie odbył się wielkopolski zjazd chórów. – W tym okresie miasto wraz z okolicą zaczęto nazywać „Polską Szwajcarią” (Polnische Schweiz). Upowszechnieniu tej nazwy towarzyszyło ożywienie ruchu turystycznego i wydanie szeregu przewodników. Wzmożona turystyka zaowocowała budową pensjonatów i hoteli m.in. hotelu Brinnsa, później Shepsa, oraz hotelu Victoria mieszczącego się na żerkowskim rynku.

1904 r.

– Dla osiadłych w mieście ewangelików wybudowano neobarokowy kościół ewangelicki. – Miejscowe Stowarzyszenie Ogniowe przekształciło się w Ochotniczą Straż Pożarną. – 4 grudnia z inicjatywy Antoniego Domagalskiego założono Koło Śpiewu „Lutnia”.

1907 r.

– Powstała gazownia miejska. – 29 czerwca poświęcono sztandar miejscowego Koła Śpiewaczego „Lutnia”.

1908 r.

– Miasto liczyło 1.639 mieszkańców, w tym 1.387 Polaków, 130 Niemców, 121 Żydów i 1 Ukrainiec.

1909 r.

– Wybudowano nowy budynek poczty.

1910 r.

– Ochotnicza Straż Pożarna otrzymała budynek strażnicy.

1919 r.

– 1 stycznia Żerków znalazł się w niepodległej Polsce. Dzień ten uważa się powszechnie za oficjalną datę odzyskania niepodległości przez ziemię jarocińską.

1921 r.

– W pierwszym spisie powszechnym przeprowadzonym po odzyskaniu niepodległości odnotowano 1.569 mieszkańców Żerkowa.

ok. 1923 r.

– Na miejscu po spalonym kościele św. Mikołaja odsłonięto pomnik upamiętniający poległych w czasie I wojny światowej i w walkach 1919-1920 r.

1924 r.

– Z okazji swego 20-lecia żerkowska straż pożarna otrzymała sztandar. – 28 listopada pod obeliskiem upamiętniającym poległych mieszkańców miasta złożył kwiaty Ignacy Jan Paderewski.

1926 r.

– W folwarku Żółków wybudowany został dom dla urzędników wraz z zespołem czworaków.

1928 r.

– Powstała elektrownia miejska przekształcona z dawnej gazowni.

1929 r.

– 29 września w mieście zaświeciła pierwsza żarówka. Na Boże Narodzenie tego roku oświetlenie elektryczne dostępne było już wielu mieszkańcom Żerkowa.

1931 r.

– Przeprowadzony spis powszechny wykazał 1.574 mieszkańców miasta.

1932 r.

– 10 lipca w Żerkowie odbył się okręgowy zjazd chórów.

1933 r.

- Decyzją Magistratu Żerkowa jako herb miasta przyjęto, wzorowaną na herbie nadanym przez Jana Górkę-Roszkowskiego, stylizowaną złotą łódź, nad którą umieszczono sześciopromienną gwiazdę na czerwonym tle.

1937 r.

– 4 kwietnia Koło Śpiewu „Lutnia” zorganizowało w Żerkowie wieczór wokalno -muzyczny z udziałem solistów - Sybilskiego i Tałasiewicza z Poznania. – W sierpniu odbyły się 3-tygodniowe kolonie dla matek ubogich i matek posiadających rodziny wielodzietne. – We wrześniu na urząd burmistrza miasta wybrano Józefa Galewskiego. – Jesienią Powiatowy Zarząd Dróg rozpoczął prace przygotowawcze pod budowę drogi łączącej Żerniki z Żerkowem.

1938 r.

– Wiosną z części rozparcelowanego majątku Żółków utworzono park miejski, z zamiarem zorganizowania tam letniska. – 3 lipca Koło Śpiewu „Lutnia” zorganizowało okręgowy zjazd chórów. – Po koniec roku rozpoczęto prace związane z przygotowaniem w parku terenu dla obozów wojskowych i paramilitarnych. – W żwirowni położonej opodal cegielni odnaleziono grób ciałopalny zawierający popielnice, miecze, umba i ostrogi pochodzące z II w.

1939 r.

– 5 września na Żerków spadły pierwsze bomby, których celem był kościół. – 8 września w godzinach przedpołudniowych do miasta wkroczyli Niemcy. – Od 22 września władzę przejęła policja niemiecka. – W październiku do Rzeszy włączony został Okręg Poznań, w skład którego wchodził m.in. Żerków. Zmieniono wtedy nazwę miasta na Bergstadt. – Okupanci zniszczyli pomnik ku czci poległych w I wojnie światowej. Podobnie postąpiono ze stojącym na rynku pomnikiem św. Wawrzyńca. Władze niemieckie zamknęły miejscową szkołę i kościół św. Stanisława BM. Zarekwirowany został sztandar miejscowej jednostki straży pożarnej, a strażaków oddano pod niemieckie kierownictwo. – 2 listopada urzędowanie objął komisarz obwodu SS Obersturmführer Dörner. – W pierwszych miesiącach okupacji aresztowano i wysłano do Dachau 7 mieszkańców Żerkowa.

1940 r.

- Niemcy zniszczyli cmentarz żydowski i zburzyli synagogę wraz z domami gminy żydowskiej. Pozyskane w ten sposób kamienie, oraz macewy z cmentarza wykorzystano jako materiał budowlany. - W maju wysłano pierwszy transport mieszkańców Żerkowa do Generalnej Guberni. Ogółem wywieziono tam 150 rodzin. Tutejszych mężczyzn kierowano na roboty przymusowe do Niemiec. - Rozpoczęto budowę basenów na terenie parku miejskiego.

1941 r.

– Rozpoczęła się trwająca około roku rozbiórka żerkowskiego pałacu. – 6 października aresztowano miejscowego wikariusza Jana Mądrego i proboszcza Jana Nepomucena Chrzana, który zmarł w obozie w Dachau 1 lipca 1942 r. – 7 grudnia oddano do użytku domy, wybudowane z cegły pochodzącej z rozbiórki pałacu dla Niemców sprowadzanych do miasta z terenu Związku Radzieckiego. Ogółem do Żerkowa przybyło ponad 1300 przesiedleńców.

1943

– 25 lipca otwarto kompleks basenów wzbogaconych stylowym budynkiem łazienek.

1945 r.

– 12 stycznia rozpoczęła się ewakuacja Niemców z miasta. – 22 stycznia wojska I Frontu Białoruskiego wyzwoliły miasto. – 27 stycznia 1945 r. rozpoczęły urzędowanie w mieście biura Zarządu Gminnego. Pierwszym wójtem został Alfons Buliński. – 2 marca po latach okupacji probostwo żerkowskie objął ks. Zbigniew Polanowski. – Zorganizowano posterunek Milicji Obywatelskiej. – W okolicy działał oddział „Sabina”, który zaatakował posterunek milicyjny.

1946 r.

– W kwietniu nastąpił podział władzy w mieście. Powstał Zarząd Gminy z wójtem Alfonsem Bulińskim, natomiast na czele Zarządu Miejskiego stał burmistrz Kazimierz Jędraszczyk. – Populacja miasta wynosiła 1.574 osób zamieszkujących 193 domy.

1949 r.

– Utworzono Miejskią Bibliotekę Publiczną oraz Gromadzką Bibliotekę Publiczną.

1950 r.

– Żerkowska Ochotnicza Straż Pożarna otrzymała samochód „Ford Canade”.

1954 r.

– Na żerkowskim rynku, w miejscu zniszczonego przez Niemców pomnika św. Wawrzyńca, postawiono pomnik „Braciom poległym za Wolność”.

1958 r.

– 1 lipca parafię św. Stanisława BM objął ks. prałat Feliks Błażejewski.

1960 r.

– 26-27 kwietnia odbyła się wizytacja pasterska Ks. Kardynała Stefana Wyszyńskiego Prymasa Polski.

1962 r.

– Na stoku jednego z żerkowskich wzgórz powstała żelbetonowa wieża przekaźnikowa.

1968 r.

– W mieście uruchomiono Zakład Elektrotechniczny, który obok miejscowej cegielni, był jedynym zakładem produkcyjnym w Żerkowie.

1971 r.

– 1 września otwarto budynek nowej, ośmioklasowej Szkoły Podstawowej im. Adama Mickiewicza wraz z Domem Nauczyciela.

1973 r.

– Połączono biblioteki Miejskią i Gromadzką w jedną Bibliotekę Publiczną Miasta i Gminy Żerków

1974 r.

– 1 września obowiązki proboszcza parafii św. Stanisława BM przejął ks. Kozłowski.

1976 r.

– W parku miejskim zaczęto stawiać pierwsze budynki Młodzieżowego Centrum Szkolenia i Rekreacji, w skład którego wchodziły trzy pawilony, budynek recepcji, basen kąpielowy i zespół boisk. – Rozpoczęto budowę osiedla domków jednorodzinnych im. 700-lecia Żerkowa.

1978 r.

– Rozpoczęto wodociągowanie miasta z poborem wody ze stacji hydroforowej zlokalizowanej w Pawłowicach.

1980 r.

– Żerków wzbogacił się o obwodnicę miejską.

1981 r.

– Miasto liczyło 1.800 mieszkańców.

1982 r.

– Żerkowska straż pożarna otrzymała nowy budynek Gminnego Domu Strażaka przy ul. Wiosny Ludów.

1983 r.

– W październiku odbyły się uroczyste obchody 700-lecia nadania praw miejskich. Z tej okazji ufundowano pomnik z medalionem przedstawiającym Bolesława Pobożnego i Przemysła II. – Proboszczem parafii św. Stanisława BM z dniem 1 października został ks. Kanonik Kazimierz Radzikowski.

1989 r.

– 19 września spłonął wiatrak stojący na stoku wzgórza w pobliżu wieży przekaźnikowej. – Miasto liczyło 1.900 mieszkańców.

1990 r.

– 27 maja w wyniku reformy państwa odbyły się pierwsze po ponad 50 latach wolne wybory municypalne. Wybrana Rada liczyła 22 radnych w tym 4 z Żerkowa a urząd burmistrza objął Janusz Jajczyk. – Rada ratyfikowała herb Żerkowa w obecnej postaci na podstawie opisu zawartego w opracowaniu M. Gumowskiego „Pieczęcie i herby miast wielkopolskich” i decyzji Magistratu Żerkowa z 1933 r.

1991 r.

– Wybudowano i oddano do użytku przepompownię II stopnia wraz z dwoma zbiornikami wodnymi o pojemności 200 m3 każdy, umożliwiającymi wyrównanie ciśnienia sieci i dalsze wodociągowanie miasta wraz z przyległymi miejscowościami.

1992 r.

– 1 czerwca oddano do użytku Kopalnię Gazu Ziemnego Radlin zlokalizowaną w pobliżu miasta oraz stację redukcyjną z gazociągami wysokiego ciśnienia na odcinku kopalnia – miasto. Gazyfikację miasta przeprowadzono w trzech etapach. Ogółem położono 14,7 km sieci głównej gazociągu, do której przyłączono 142 gospodarstwa domowe, co stanowiło w tym czasie 38% ogółu uczestników inwestycji. Sposób wykonania sieci gazowej umożliwił w przyszłości gazyfikację całego obszaru gminy.

1993 r.

30 kwietnia 1993 r. podpisano umowę o współpracy z holenderską gminą Gasselte. – Rozpoczęto intensywną budowę ulic i chodników w mieście. – Wybudowano i oddano do użytku wysypisko odpadów komunalnych dla miasta i gminy w technologii spełniającej wszystkie wymogi ochrony środowiska. Składowisko obejmowało obszar o powierzchni 0,3 ha. – Kontynuowano wodociągowanie miasta. Stan sieci na koniec roku wynosił 10,2 km z 365 przyłączami. Łącznie sieć na terenie miasta i gminy wynosiła 88,02 km z 1156 przyłączami.

1994 r.

Decyzją Wojewodów Poznańskiego i Kaliskiego utworzono Żerkowsko-Czeszewski Park Krajobrazowy, rozciągający się na terenie gmin: Miłosław, Nowe Miasto nad Wartą i Żerków. Park obejmuje obszar 15 640 ha z czego 8 680 ha znajduje się na terenie gminy Żerków. – Powstanie Orkiestry Dętej Ochotniczej Straży Pożarnej. – Żerkowski oddział OSP otrzymał odtworzony sztandar. – Współpracująca z Żerkowem holenderska gmina Gasselte, przekazała tutejszym strażakom dwa pojazdy gaśnicze „DAF” i „Magirus Deutz”.

1995 r.

11 kwietnia jednostka pożarnicza z Żerkowa została włączona do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego.

14 lipca uruchomiono oczyszczalnię ścieków dla miasta Żerkowa i ościennych miejscowości wraz z kanalizacją o długości 13,2 km, 10 pompami przemysłowymi i 8 urządzeniami zbiornikowo-tłoczącymi. Do miejskiej sieci przyłączyło się 410 budynków.

1996 r.

– 30 listopada ustanowiono dekanat żerkowski, którego dziekanem został ks. prałat Kazimierz Radzikowski.

1997 r.

Miasto liczyło 2.031 mieszkańców.

1998 r.

Wznowienie działalności Kurkowego Bractwa Strzeleckiego. Bractwo liczące 20 członków wyremontowało strzelnicę a na swą siedzibę zaadaptowało starą remizę strażacką. Na obchody 300-lecia ufundowano sztandar.

1999 r.

15 marca decyzją Rady Miejskiej utworzono publiczne Gimnazjum w Żerkowie.

Z inicjatywy miejscowego środowiska kombatanckiego wmurowano w stojącym na rynku pomniku nową tablicę.

2000 r.

Rozbudowano wysypisko odpadów o 2 kwatery zwiększając powierzchnie do 1,1 ha.

2001 r.

– Reaktywacja Koła Śpiewaczego „Lutnia”. – W czasie Wielkopolskiej Inauguracji Roku Szkolnego oddano do użytku budynek gimnazjum, nadając mu imię Zbigniewa Herberta.

2002 r.

W maju przy miejscowym gimnazjum otwarto Środowiskową Halę Sportową. – Wznowienie Zlotu Chórów Ziemi Jarocińskiej zorganizowanego przez Zarząd Koła „Lutnia”. Wzięło w nim udział 6 zespołów z 200 śpiewakami. – Pierwszy Integracyjny Zjazd Chórów Województwa Wielkopolskiego.

2003 r.

Przeprowadzono rekultywacje stawów przy ul. Cmentarnej oraz w parku miejskim.

2004 r.

14 maja podpisano porozumienie z gminą Kosakowo (woj. pomorskie) o współpracy kulturalnej i promocyjnej oraz stworzeniu warunków nawiązywania wzajemnych kontaktów mieszkańców obu gmin. – 15 maja rozpoczęto obchody 100-lecia chóru „Lutnia”, które przypadają na dzień 4 grudnia. – 11 września odbyły się uroczyste obchody 100-lecia OSP i jubileuszu 10-lecia powstania orkiestry dętej z udziałem strażaków z holenderskiej gminy Gasselte.

2005 r.

2 maja parafowano umowę o współpracy kulturalnej i promocyjnej pomiędzy gminą Żerków a gminą Kąty Wrocławskie (woj. dolnośląske). – W miesiącu kwietniu rozpoczęto renowację i konserwację kościoła św. Stanisława BM. – Zabudowa południowej pierzei Rynku w Żerkowie. – 15 grudnia, jako jednostkę organizacyjną gminy Żerków, uruchomiono Zakład Aktywności Zawodowej Promyk w Żerkowie, zatrudnijący osoby niepełnosprawne z terenu gminy.

2006 r.

Odbył się III Integracyjny Zjazd Chórów Województwa Wielkopolskiego, w którym uczestniczyło 20 chórów (600 śpiewaków). Zjazdy odbywają się co dwa lata. – We wrześniu przy miejscowym gimnazjum oddano do użytku kompleks boisk sportowych ze sztuczną nawierzchnią i bieżni tartanowych.

2007 r.

1 stycznia Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji został zastąpiony przez Ośrodek Kultury i Rekreacji „Mickiewiczowskie Centrum Turystyczne”. – 23 lutego gmina Żerków i gmina Nowe Miasto nad Wartą zawiązały stowarzyszenie Lokalna Grupa Działania „Zaścianek” – Decyzją Rady Miejskiej z dnia 28 września utworzono „Mickiewiczowski Park Kulturowy” obejmujący teren Brzóstkowa, Śmiełowa, Lgowa, Gęczewa i Żerkowa. – 7 października odnowione wnętrze kościoła św. Stanisława BM poświęcił ks. biskup ordynariusz Stanisław Napierała. – Na dzień 31 grudnia miasto liczyło 2.184 mieszkańców.

2008 r.

18 stycznia oddano do użytku obiekt hotelowy wchodzący w skład infrastruktury „Mickiewiczowskiego Centrum Turystycznego”, położony w górnej części parku miejskiego.

Kalendarium opracował: Robert Rogacki
Współpraca: Teresa Szablewska
Skład i oprawa graficzna: Sławomir Waszak
Publikacja: Urząd Miasta i Gminy w Żerkowie


Kalendarium
  Kalenadarium w wersji drukowanej można nabyć w Zakładzie Aktywności Zawodowej "Promyk"
  ul. Jarocińska 35 A, 63-210 Żerków.
  www.zaz-promyk.pl   biuro@zaz-promyk.pl